ترانه های بی طنین
صبوري مي كنم تا تمامي كلمات عاقل شوند، صبوري مي كنم تا ترنم نام تو در ترانه كامل شود
دوباره قافیه مهجوری است، می فهمی؟
دوباره گریه و غم، دوباره و ناله و آه...
دوباره حال من این جوری است، می فهمی؟
دقيقه هاي دل بي قرار مي گذرد
تمام سايه ي شب هاي بي قراري من
بدون دلبر و دلدار و يار مي گذرد
سلام، جز غم دوري تو ملالي نيست
كه درد و غم همه با مرار مي گذرد
سلام دختر شبنم، ترنم باران
جهان بدون گل و گلعذار مي گذرد؟
بهار مال شما، سهم من همه پاييز
بهار و لاله و لاله زار مي گذرد
نشسته روي لبت خنده هاي معنا دار
كه اشك و گريه و شب هاي تار مي گذرد
مي آيد از ره دور مرگ و لحظه ي بعد
به چشم بر هم زدني انتظار مي گذرد
نه...خواب نیست، این بار تعبیری از تو دیدم
در بین چشم هایم، با چشم های تصویر
من باز هم نگاه درگیری از تو دیدم
در آن هوای تبدار، در آن غروب دلگیر
بار دگر نمای دلگیری از تو دیدم
در آینه دوباره "ها" کردم و کمی بعد
در هرم آن نفس ها، تبخیری از تو دیدم
تصویر روی شیشه آرام گریه می کرد
در بین قطره ی اشک اکسیری از تو دیدم
آیینه شکسته نحس است، آری اما
آیینه را شکستم، تکثیری از تو دیدم
بهانه ی تمام لحظه های شاعرانه است
بهار، غنچه یا که گل، کدام یک نام توست
بگو، چرا که نام تو، ردیف این ترانه است
سرشته عشق با گِلم، گُل هزار نقش من
ز درد و رنج هم اگر بگویم عاشقانه است
زبیت بیت این غزل، شکوه نام تو چکد
که شعر ناب نام تو، شکوه حافظانه است
نگاه کن، که عاشقی، بدون این نگاه ها
تمام، رنج و غصه و عذاب جاودانه است
نگاهی عاشق و زیبا، طلوع شاهراهی بود
من از چشمات فهمیدم که با گل نسبتی داری
"که با دست نگاهت در دل من عشق می کاری"
تو هم چون آینه هستی، زلال وساده، بی کینه
چو چشمه صاف و پاکی تو ، پری شهر آیینه
تو از ایل بهارانی، صمیمی ساده و سرمست
تو هم چون آسمان هستی، لطیف و آبی و یکدست
صفای رود را داری، میان دیدگان خود
مرا راهم بده بانو، به قلب مهربان خود
به قربانت بیا بنشین، کنار این دل خسته
که با تو شاد و خوشحالم، و بی تو زار و پر بسته
که در آن جاده تنهایی ها،
می رسد تا دم گلخانه تنهایی دوست...
چشم از خلق جهان می بندم
و در اندیشه و رویا و خیال
می روم سوی افق
سوی گلخانه تنهایی دوست...
می گشایم در را
نرم نرمک قدم خویش روان می سازم
سوی تنها گل تنهایی دوست...
می برم دست به سوی گل تنهایی خویش
می کنم من گل تنهایی را
از میان علف خاطره ها...
پرپرش می کنم می ریزم
در کنار گل تنهایی دوست...
گل تنهایی از ابداعات شاعر آبها، سهراب است.
عجین با غم و قصه، قرین با درد است
تو از تمام غزل هاش رفته ای اما
نگاه او زپی تو هنوز شبگرد است
بیا و با خودت امشب مرور کن که چرا
تمام برگ های دل او خزانی و زرد است
بپرس از خودت این سوال را یک بار
«که عشق با دل غمگین او چه ها کردست»
....................................................
..................................................
کنار عکس قشنگت، نوار مشکی ایست
که پاسخ همه ی درد های آن مرد است
دلم خونین شده، خونین دل من
سرشته با نگاه تو گل من
نگاهت در کدامین کنج افتاد
شعاع چشم هایت منزل من
دوباره باز تعبیری قدیمی
نگاه وحشی تو قاتل من
من و تعبیرهایی ساده، عادی
عزیزم، نازنینم، خوشگل من
بیا از مشکلم وا کن گره را
بیا ای عشق من ای مشکل من
مسافری که خسته بود...
مسافری که سال ها
میان حس مبهم سفر
ز شهرها گذشته بود...
مسافری که روی صخره ای، کنار جاده ای نشسته بود
و در میان دود ومه، به راه چشم بسته بود...
نشان گمشده ای را ز جاده می پرسید
ولی چه سود...
عشق
از این دیار نیز رفته بود...
شاعری که شعرهاش را کسی نخواند
در کنار رنج هاش،
غصه هاش،
هیچ کس، برای لحظه ای نماند...
دل شکسته ای که با تمام دل شکستگی
بی تفاوت از کنار سر خوشان عبور کرد
و کنار دل شکسته ای نشست...
مرد جاده های بی کسی
رهگذار سالهای واپسین
شاعر ترانه های بی طنین...
باز مثل هر شبانه روز...
باز هم برای تو...
چند بیت واژه را نثار می کند...
و سکوت تو هنوز
مثل هر شبانه روز
پاسخ تمام شعر هاش می شود...
| Design By : Night Melody |
حال همه ما خوب است،ملالی نیست جز گم شدنِ گاه به گاهِ خیالی دور
که مردم به آن شادمانیِ بیسبب میگویند
با این همه عمری اگر باقی بود
طوری از کنارِ زندگی میگذرم
که نه زانویِ آهویِ بیجفت بلرزد و
نه این دلِ ناماندگارِ بیدرمان
تا یادم نرفته است بنویسم
حوالیِ خوابهای ما سالِ پربارانی بود
میدانم همیشه حیاط آنجا پر از هوای تازه باز نیامدن است،اما تو لااقل
حتی هر وهله
گاهی
هر از گاهی
ببین انعکاس تبسم رؤیا شبیه شمایل شقایق نیست
راستی خبرت بدهم خواب دیدهام خانه ای خریدهام
بیپرده، بیپنجره، بیدر، بیدیوار ... هی بخند
فردا را به فال نیک خواهم گرفت
دارد همین لحظه یک فوج کبوتر سپید
از فرازِ کوچه ما میگذرد
باد بوی نامهای کسان من میدهد
یادت میآید رفته بودی خبر از آرامش آسمان بیاوری؟
نامهام باید کوتاه باشد
ساده باشد
بی حرفی از ابهام و آینه
از نو برایت مینویسم
حال همه ما خوب است اما تو باور نکن!
